Ο Αϊνστάιν (1934) ανέφερε ότι οι λέξεις δεν συντέλεσαν σε σημαντικό βαθμό στην παραγωγική του σκέψη. Αναφέρθηκε στις ψυχικές οντότητες (psychical entities), που αποτελούνται από οπτικές εικόνες και σωματικά στοιχεία εμπλεκόμενα σε συνδυαστικές ή συσχετιστικές δράσεις μ’ αυτές.
Οι αισθήσεις και οι προσλαμβάνουσες παραστάσεις κινητοποιούν τις εικόνες του σώματος. Κάθε ψυχική εικόνα σχετίζεται με κινητικές στάσεις και μικρές κινήσεις, (Schilder 1950).
O Kris (1952) ανέφερε ότι στη θέαση της εικόνας μιας ανθρώπινης φιγούρας προκαλούνται μυϊκές αντιδράσεις.
Η κίνηση έχει τις ρίζες της στο ρυθμό και αποτελεί την βιολογική βάση όλων των έργων τέχνης. Οι αισθητικές μορφές συλλαμβάνουν την ένταση και την ρυθμική συνοχή των πρώτων αλληλεπιδράσεων μητέρας-παιδιού, (Noshpitz, 1980).
Η Νευροεπιστήμη αναφέρεται και σε μορφές μη-λεκτικών ψυχικών εικόνων, οι οποίες αργότερα μπορούν να μετατραπούν σε γλώσσα ( Damasio, 1999,2003) και να παραγάγουν κιναισθητικές σχέσεις με τις εικόνες.
Η Αναμορφωτική Αισθητική (anamorphic aesthetic, Recalcalti et al., 2011), σημαίνει ότι η οποιαδήποτε δράση αναπαρίσταται σε μια εικόνα, λειτουργώντας ως θεατρική σκηνή και αποτελεί προσφορά στο μάτι, π.χ. κατευνάζει το βλέμμα, ιδιαίτερα αυτό που φοβίζει έως και παραλύει.
Αξιοποιώντας τα έργα των Da Vinci, Monet, Cézanne, Michelangelo, Duchamp, Ingres, Picasso κ.α., εξετάζουμε την δυνατότητα ενεργοποίησης της σχέσης συμβολισμού και δημιουργικότητας και την μεταφορά της στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία.
Μίλτος-Χρύσα
Με εκτίμηση,
Εκ της Γραμματείας
Γλαύκου 8, 154 51 Νέο Ψυχικό, Τηλ.: 210 8619577, 2108628487
