Κατά την Συμβιωτική – Κλαϊνική φάση της Προβλητικής Ταυτοποίησης, το βρέφος προβάλλει συνήθως όψεις του εαυτού του, προεγωτικές και υπερεγωτικές, αγχώδεις και απειλητικές στο συγκυτιακό ‘αντικείμενο’ – μητέρα ή άλλα φαντασιωτικά αντικείμενα, για να ανακουφιστεί από κακές εμπειρίες , καθώς και να ελέγξει εκ των έσω, να αποκτήσει, να βλάψει έως και να καταστρέψει τα αντικείμενα αυτά (φθόνος). Επειδή, ωστόσο, δεν έχει επέλθει διαφοροποίηση μεταξύ βρέφους και μητέρας, το βρέφος συνεχίζει να τα φαντασιώνει μέσω της μητέρας ως δικά του και να ταυτίζεται μ’ αυτά (φαύλος κύκλος). Η επακολουθούσα ανάστροφη διαδικασία της Επαναενδοβολής (re-introjection) είναι δυνατόν να βιωθεί και ως τιμωρητική ανταπόδοση στις πρωτύτερες προβολές του στη μητέρα.
Αντίθετα, κατά την Μετασυμβιωτική ή Διαπροσωπική φάση της Προβλητικής Ταυτοποίησης προαπαιτείται η Διαφοροποίηση του βρέφους από την Μητέρα ως Αντικείμενο. Ο Bion (1956) διαφοροποιεί την Φυσιολογική από την Παθολογική μορφή της. Η ΠΤ καθίσταται και Επικοινωνιακή. Στη συνέχεια ο Winnicott (1971) της δίνει μεγαλύτερη ευκαμψία με τρόπο περαιτέρω του ενδοψυχικού. Ο Sandler (1976) διαφοροποιεί την Φαντασίωση από την πραγματοποιημένη συμπεριφορά, Πραγμάτωση (actualisation). O Ogden (1979) θεωρεί την ΠΤ εργαλείο στην υπηρεσία της ανάπτυξης της προσωπικότητας.
Σημαντική συνεισφορά έχουν και οι Zinner & Shapiro 1972, Kernberg 1980, W. και M. Baranger & Mom 1983, Horwitz 1983, Meissner 1984, Sohn 1985, Joseph 1987, Roitman 1989, Grotstein 1991, Goldstein 1991, Spillius 1992, Feldman 1992, Stiers 1995, Tarnopolsky 1995, Saari 1995.
Βασίλης
Με εκτίμηση,
Εκ της Γραμματείας
Γλαύκου 8, 154 51 Νέο Ψυχικό, Τηλ.: 210 8619577, 2108628487
